Επιλογή σχολείου

Οι ειδικοί λένε ότι το παιδί πρέπει να ενταχθεί σε σχολικό πλαίσιο, να είναι με άλλα παιδιά, για να βελτιωθεί η συμπεριφορά του. Όταν το αυτιστικό παιδί είναι χαμηλής λειτουργηκότητας, οι επιλογές είναι λίγες: το παιδί θα πάει σε ειδικό σχολείο. Αν έχει μεγαλύτερη λειτουργηκότητα, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.

Όσο τα παιδιά είναι μικρά, συνήθως φοιτούν σε παιδικό σταθμό. Εκεί δεν έχουμε μεγάλες απαιτήσεις ή μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες πιο εύκολα. Κάπως τα βολεύουν. Εγώ δεν συμφωνώ καθόλου να πάει σε παιδικό σταθμό, γιατί όσο και να προσπαθούν, δεν μπορούν να δώσουν στο παιδί αυτό που πραγματικά χρειάζεται και το παιδί δεν μπορεί να πάρει αυτό που θα θέλαμε να αποκτήσει: την κοινωνικότητα. Όταν το παιδί δεν έχει κοινωνικότητα, δεν μπορεί να κοινωνικοποιηθεί!!

Θα έρθει η στιγμή που το παιδί θα πρέπει να πάει πρώτη τάξη. Τι να κάνουμε τότε;

Οι περισσότεροι γονείς θεωρούν πως τα ειδικά σχολεία δεν είναι καλό περιβάλλον. Φοβούνται πως το παιδί τους δεν θα προχωρήσει και το στέλνουν εκεί μόνο από αναγκη. Νομίζουν ότι το γενικό δημοτικό σχολείο θα προσφέρει καλύτερα εφόδια στο παιδί τους. 

Μην υποτιμάται την πίεση που δέχεται το παιδί στο σχολείο. Είναι ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον για ένα αυτιστικό παιδί, που είναι ακόμα πολύ εγωκεντρικό. Είναι οι απαιτήσεις, αλλά και τα αισθητηριακά ερεθίσματα που το κουράζουν και το αποσπούν την προσοχή. Ένα παιδί που ακόμα δεν καταλαβαίνει γιατί να κάνει αυτό που το επιβάλλουν, δεν είναι σε καλή θέση στο δημοτικό σχολείο! Είναι μαρτύριο για εκείνο! Με το χρόνο θα αρχίζει να εκδηλώνει διάφορα προβλήματα συμπεριφοράς (χτυπήματα κλπ.), που δεν μπορούν να χειρίζονται εκεί. Θα 'χτυπάει καμπάνα', όπως λέω, δηλ. θα δείξει με τη συμπεριφορά του ότι δεν είναι καλά. 

Να έχετε κατανόηση για αυτό. Δύο λύσεις θέλω να προτείνω.

Ελλατώστε την πίεση. Μην κάνετε όλα τα μαθήματα στο σπίτι, ειδικά αν κάνετε ώρες για να τα τελειώσετε. Δεν είναι σωστό όλη την ώρα το παιδί να πιέζεται. Αφήστε το λιγότερη ώρα στο σχολείο. Ζητήστε , αν έχει παράλληλη στήριξη, να μπορεί να πάνε σ' ενα ειδικό χώρο οι δυό τους, για να ηρεμήσει και να παίζει για μια ώρα την ημέρα όπως θέλει εκείνο μαζί με το άτομο της παράλληλης στήριξης. Μόνο αυτό θα σώζει την κατάσταση. Πρέπει να νιώθει το παιδί ότι είναι εντάξει και ότι δείχνουμε κατανόηση για την ταλαιπωρία του.

Παίξτε μαζί του και στο σπίτι, μια ώρα την ημέρα αν γίνεται αυτό, όπως θέλει εκείνο. Θα παίζετε μαζί του, με χαρά και ενθουσιασμό, χωρίς μη και όχι. Με αυτόν τον τρόπο σταδιακά το παιδι θα γίνει πιο αμοιβαίο και συνεργάσιμο. Αυτό δεν θα γίνει αμέσως! Να επιμένετε σ' αυτό όμως, γιατί είναι ο μόνος τρόπος. 

Έτσι θα δείτε αλλαγές στην συμπεριφορά του. Μετά από μερικά χρόνια θα είναι άλλο παιδί και θα μπορέσει να συμμετέχει περισσότερο στην τάξη και στην μάθηση. Οι αλλαγές δεν γίνονται όποτε θέλουμε εμείς, αλλά όταν είναι έτοιμο το ίδιο το παιδί και του προσφέρουμε αυτό που χρειάζεται.