Τρόμος των γονιών

Πρόσφατα αντιλήφθηκα μια άλλη διάσταση στο ταμπού του αυτισμού. Πάντα με απασχολούσε αυτό. Γιατί τώρα που έγινε η διάγνωση πέφτουν οι γονείς σ' ένα κενό; Το παιδί δεν άλλαξε, είναι αυτό που γνωρίζουν. Απλά τώρα μπορούν να χτίσουν, να μάθουν για τις ανάγκες του και να κατανοούν τις συμπεριφορές του καλύτερα. Αλλά δυστυχώς πολλοί γονείς τρομάζουν πολύ με τη διάγνωση αυτή, επειδή έχουν πλήρη άγνοια και νομίζουν ότι το παιδί τους θα γίνει όπως πολλά παιδιά που μπορούμε να δούμε στο ίντερνετ.

Ο αυτισμός δεν είναι μια εκφυλιστική διαταραχή!! Από τη στιγμή που το παιδί πήρε αυτή τη διάγνωση, μπορεί να βοηθηθεί και να εξελιχθεί. Υπάρχουν όμως πολλά μέτωπα: ποια είναι η πιο κατάλληλη αγωγή, τι θα ακολουθήσουμε και τι θα απορρίψουμε, πόσο μπορούν οι γονείς να συμμετέχουν και να εφαρμόζουν στην καθημερινότητα του παιδιού. Είναι δύσκολα θέματα αυτά και δυστυχώς υπάρχουν πολλές απόψεις και κατευθύνσεις.

Εγώ πιστεύω ότι ο γονιός θα κρίνει πρώτα από όλα σε πιο θεραπευτικό περιβάλλον ο ίδιος ο γονιός νιώθει ότι καλύπτεται και έπειτα πόσο καλά αισθάνεται το παιδί εκεί. Είναι πολύ σημαντικό ο γονιός να μάθει συγκεκριμένες τεχνικές για να εντάξει στην καθημερινότητα, όπως ο γονιός κουφού παιδιού μαθαίνει τη νοηματική γλώσσα. Πρέπει ο γονιός αυτιστικού παιδιού να κατανοεί τι είναι η επικοινωνία, και πώς μπορεί με λίγη προσπάθεια να παίζει πολύ μεγάλο και εποικοδομητικό ρόλο στην εξέλιξη του παιδιού.

Έχοντας υπόψη όλα αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση το παιδί να χάνεται περισσότερο, αλλά η διάγνωση είναι το πρώτο σκαλοπάτι προς την εξέλιξη και την αλλαγή.