Τούρτα!!

Αν δε λαμβάνουν οι γονείς κάθε βήμα που κάνει το παιδί τους ως επιτυχία, ως πρόοδο, τότε όχι μόνο χάνουν μια μεγάλη ευκαιρία για ευτυχία, αλλά επιπλέον εμποδίζουν το παιδί τους στην εξέλιξή του. Είναι σημαντικό το παιδί να νιώθει τη χαρά τους σε κάθε σκαλοπάτι, όσο μικρό κι αν είναι αυτό.
Κάποτε επισκέφτηκα μια οικογένεια, η οποία προσπαθούσε να εκπαιδεύσει το παιδί τους να πηγαίνει στην τουαλέτα. Έκαναν μεγάλη προσπάθεια, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν πολύ ενθαρρυντικό. Μια φορά προς το τέλος της συνεδρίας μας, ρώτησα αν υπήρξε καμιά εξέλιξη και δέχτηκα την εξής απάντηση:

“Α ναι, ο Θοδωρής έκανε κακά στην τουαλέτα μια φορά.”

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και ρώτησα:

“Πού είναι η τούρτα;! Γιατί δεν το γιορτάζουμε αυτό;;

“Ε σιγά,” αποκρίθηκε ο πατέρας, “ήταν τυχαίο...”

Όχι μόνο δεν το χάρηκε ιδιαίτερα, αλλά υποτίμησε και την αξία του συμβάντος. Για αυτιστικά παιδιά, αν πράγματα όπως η χρήση της τουαλέτας, δεν ξεκινούν τυχαία, ίσως και να μη συμβούν ποτέ. Είναι ουσιαστικό η ‘τούρτα’ να είναι πάντα έτοιμη, επειδή οι επιτυχίες γίνονται συνέχεια και απροσδόκητα.