Το πείσμα

Το πείσμα των αυτιστικών παιδιών είναι πάρα πολύ ισχυρό. Μόλις τώρα είδαμε πάλι ένα δείγμα από αυτό.
Ο Δημήτρης ήθελε να βγει από το δωμάτιο όπου θα έπαιζε μια ώρα με την εκπαιδευόμενη. Την ξέρει και έχει περάσει όμορφες ώρες μαζί της. Τελευταία παρατηρώ πως αρχίζει να κλαίει όταν φεύγω εγώ και μπαίνει δεύτερο πρόσωπο μέσα, αλλά ο λόγος του κλάματος μπορεί και να είναι που μου ζητήσει ένα παιχνίδι, το οποίο ήθελε να το πάρει σπίτι μαζί του.
Το κλάμα του είναι πραγματικά δραματικό! Δάκρυα, τσιρίδα, πέφτει κάτω, χτυπάει το κεφάλι του. Σου δίνει την εντύπωση πώς αιοσθάνεται πολύ άσχημα. Δε λέω ότι περνάει καλά τις στιγμές που είναι οργισμένος, αλλά είναι σημαντικόι να κρατάμε στο μυαλό μας, ότι δεν του συμβαίνει τίποτα κακό. Το μόνο που γίνεται εκείνη τη στιγμή είναι ότι δεν περνάει το δικό του. Είναι ο εγωκεντρισμός με τα όλα του.

Είναι σημαντικό να του δώσουμε την ευκαιρία να βιώνει, ότι δε μας ταράζει αυτή η συμπεριφορά του. Δεν είναι ότι αδιαφορούμε, αλλά είμαστε δεκτικοί και χαλαροί. Ξέρουμε ότι κάποια στιγμή θα του περάσει και τότε θα μπορούμε να παίξουμε. Το μόνο που συμβαίνει είναι ότι χάνει πολύτιμη ώρα από το παιχνίδι του μαζί μας!

Και όντως έτσι κατέληξε αυτό το σκηνικό: Άρχισε να μαζεύει τα κουκλάκια με τα οποία είχαμε παίξει μαζί, και το καλό ήταν ότι τα έπαιρνε ένα ένα για να τα ρίξει στο κουτί. Έτσι η εκπαιδευόμενη μπορούσε να εμπλάκει στη διαδικασία, δίνοντας του ένα ένα τα ζωάκια και η ώρα τελείωσε όμορφα με ωραίες ματιές!