Το φλιντζάνι -μια ιστορία

Η μητέρας της Εύας ήρθε να με δει, για να βοηθήσω την κόρη της. Ήταν ένα όμορφο κορίτσι στην εφηβεία, που είχε ένα πρόβλημα στο μάτι της, το οποίο κυριαρχούσε την ζωή της. Δεν είχε καλές επαφές με τους συμμαθητές της, οι οποίοι πολλές φορές της έλεγαν κουβέντες για την εμφάνιση της, που την πείραζαν πολύ και την πλήγωναν. Δεν μπορούσε να διαβάσει από την στεναχώρια. Η ίδια απέδιδε όλα τα προβλήματα στις σχέσεις της στην εμφάνιση της. Της ετοίμασα την παρακάτω ιστορία.

Άκουσα την ιστορία για μια κοπέλα, που ετοιμαζόταν να κάνει ένα μακρινό ταξίδι. Αυτό το συνήθιζαν εκεί για κορίτσια τέτοιας ηλικίας. Έμενε σε μια χώρα μακριά από ‘δω, μαζί με τους γονείς της και τα αδέλφια της σ’ ένα ζεστό σπίτι, όπου η γάτα ρορόνιζε απαλά, και τα λουλούδια άνθιζαν και μοσχοβολούσαν, και όπου όλοι αγαπιόντουσαν πολύ.
Όσο καλά και να ήταν στο σπίτι της, η κοπέλα ήθελε οπωσδήποτε να κάνει το ταξίδι. Ήταν περίεργη να μάθει πώς ζουν άλλοι άνθρωποι, πώς είναι η ζωή αλλού.
Όταν ήταν η ώρα να φύγει, η μητέρα της της έδωσε μια πυξίδα, για να βρει τον δρόμο της.
Ο πατέρας της της έδωσε ένα βιβλίο με σοφές συμβουλές, για να ξέρει πώς να αντιμετωπίσει δύσκολες στιγμές.
Με πολλές ευχές όλων ξεκίνησε τον δρόμο της.
Μετά από αρκετή ώρα δρόμο, έφτασε σε μια παράξενη λαϊκή που είχε διάφορα αντικείμενα, εφόδια για ταξίδι. Όλοι εκείνοι που ταξίδευαν, όπως και αυτή, έψαχναν κάτι να βρουν, που θα το έπαιρναν μαζί τους. Αντικείμενα που να τους είναι χρήσιμα, ή απλώς να τα έβρισκαν όμορφα. Υπήρχαν χάρτες για διάφορες περιοχές, λευκά ημερολόγια για να σημειώσεις τις εμπειρίες σου, ρούχα για κρύο καιρό και ρούχα για ζεστό καιρό, ποιήματα για παρηγοριά, επίσης ποτήρια και μαχαιροπήρουνα, τροφές που δεν χαλάνε, μπαστούνια, γυαλιά ηλίου, ο, τι μπορείς να φανταστείς.
Έψαξε να βρει κάτι να πάρει. Είχε πολύ κόσμο, και χάζευε τα πολλά πράγματα που ήταν παντού. Τι να πρώτο κοιτάξεις! Έπαιρνε διάφορα αντικείμενα στα χέρια της, τα ζύγισε, τα κοιτούσε από ‘δω και από ‘κει. Ένας χάρτης, μμμμμμμ, καλό και αυτό. Αλλά θα μπορούσε πάντα να ρωτήσει τον δρόμο αν ήθελε. Ας το λοιπόν. Καμιά μπλούζα μήπως; Δεν θα έβρισκε και αλλού αν χρειαστεί; Ε ναι, σίγουρα. Ένα μαχαίρι θα ήταν ιδανικό. Έτσι θα έκοβε φρούτα, και άλλα φαγώσιμα, θα είχε και όπλο για ώρα ανάγκης. Μάλλον θα ήταν το καλύτερο που μπορούσε να πάρει.
Ξαφνικά έπεσε το μάτι της σε ένα πανέμορφο φλιτζάνι. Τι έργο τέχνης ήταν αυτό. Ο άνθρωπος που έφτιαξε αυτό το μπιμπελό, πρέπει να είχε θεϊκή έμπνευση εκείνη την στιγμή. Κάτι τέτοιο δεν είχε ξαναδεί. Χωρίς δισταγμό αποφάσισε να πάρει αυτό μαζί της. Το γύρισε στα χέρια της, θαυμάζοντας τα απαλά χρώματα και το σχήμα του. Κόκκινο, πράσινο, χρυσό. Θεϊκά χρώματα. Και το σχήμα σαν νεροπότηρο. Να πίνεις νερό από ένα τέτοιο φλιτζάνι, θα σε κάνει να νιώθεις βασιλιάς! Μόνο και μόνο για να βρει αυτό το ποτήρι άξιζε όλο το ταξίδι που έκανε.
Μια στιγμή είδε ότι έλειπε ένα μικρό κομματάκι. Ήταν λίγο χτυπημένο, ελάχιστα βέβαια. Ήταν όμως ένα τόσο όμορφο, χαριτωμένο στολίδι, που δεν την ένοιαζε. «Αυτό θα πάρω,» φώναξε στον πωλητή. Της το τύλιξε σε ένα μεταξωτό πανί, για να αντέξει στο ταξίδι. Όπως και να ‘χει, ήταν αρκετά εύθραυστο για τον δρόμο. Ήξερε ότι είχε διαλέξει το σωστό αντικείμενο, αυτό της ταίριαζε απόλυτα. Έτσι ένοιωθε τουλάχιστον. Τι να κάνουμε, της άρεσαν τα ωραία πράγματα.
Συνέχισε το ταξίδι της και περνούσε από πόλεις και χωριά. Συνάντησε πολλούς ανθρώπους, έπαιζε με πολλά παιδιά. Γνώριζε τόπους και παραδόσεις. Το ταξίδι της ήταν πολύ πλούσιο σε εμπειρίες.
Κάθε φορά που καθόταν να ξεκουραστεί, έβγαλε το φλιτζάνι της από το μεταξωτό πανί και το κρατούσε κάτω από την βρύση ή μέσα στο ποτάμι για να πιει λίγο νερό. Σχεδόν πάντα κάποιος συνταξιδιώτης έλεγε κάτι για το εξαιρετικό φλιτζάνι της. Το καμάρωνε πάντα. Μερικές φορές το έβγαλε από το μεταξωτό πανί, απλώς για να τα χαρεί. Ήταν πολύ περήφανη για αυτό.
Συνήθως όμως της έλεγαν ότι ήταν χτυπημένο, σαν να μην το ξέρει. «Και, τι με αυτό, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει θαυμάσια χρώματα. Και κοίτα το σχήμα, έχεις ξαναδεί τέτοιο φλιτζάνι;»
Με τον καιρό συνειδητοποιούσε ότι, ενοχλημένη, προσπαθούσε να το κρύψει, για να μην ακούει τα σχόλια τα δυσάρεστα. Σαν να μην έκανε την σωστή επιλογή, σαν να την κορόιδευαν που το αγόρασε. Μα δεν ήταν έτσι, που να τα εξηγήσεις κάθε φορά πάλι! Ανακάλυψε ότι άρχισε να ντρέπεται για το πανέμορφο φλιτζάνι της, και ήθελε να είχε πάρει κάτι άλλο. Μπορούσε μόνο να σκεφτεί το κομματάκι που έλειπε, και ξέχασε ότι το είχε πάρει για τα όμορφα, εξαιρετικά του χρώματα, και το θεϊκό σχήμα.
Και μήπως οι άλλοι άνθρωποι δεν είχαν και αυτοί πράγματα που έφθειραν. Στο κάτω κάτω, ταξίδι ήταν, δεν θα χτυπήσουν τα πράγματα;
Μια νύχτα που κοιμόταν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, της ήρθε μια αναλαμπή. Αυτό το προστατευτικό δέντρο, με τα τεράστια κλαδιά, είχε χάσει με τον καιρό κανένα κλαδί, από κεραυνό, ή από ανθρώπους που το κλάδευαν. Δεν καθόταν να σκεφτεί αυτό το γεγονός, αλλά συνέχισε να καμαρώνει τα πράσινα φύλλα του. Έτσι και αυτή δεν θα έκανε καλύτερα να δείξει τα πανέμορφα χρώματα του φλιτζανιού σε όλον τον κόσμο, αντί να κρύψει το στολίδι της, που το αγαπούσε πολύ.
Έτσι κάθε φορά που συναντούσε κάποιο συνταξιδιώτη, του έλεγε για το εξαιρετικό της φλιτζάνι, του το έδειχνε και η καρδιά της χτύπαγε από χαρά. Χωρίς εξαίρεση, όλοι το θαύμαζαν μαζί της, πραγματικά κανένας δεν είχε δει τέτοια απαλά χρώματα. Όλοι συμφώνησαν μαζί της, ότι ο δημιουργός του πρέπει να είχε μεγάλη έμπνευση για να μπορεί να επινοήσει κάτι τέτοιο!
Όταν κάποιος ανάφερε το χτυπηματάκι του φλιτζανιού, αμέσως του θύμιζε ότι αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Σιγά το πράγμα, συγκρίνοντας το με το σύνολο της ομορφιάς του! Της έφυγε ένα βάρος και αισθάνθηκε ανακουφισμένη. Θυμήθηκε για ποιο λόγο είχε πάρει αυτό το φλιτζάνι, και δεν το μετάνιωσε ποτέ!
------------------------------

Μ. Κοκκαλίδου