Πολύτιμες στιγμές

Όταν αναφερόμαστε στο Θεραπευτικό παιχνίδι Κ.Α.Λ.Ε.Σ.Μ.Α., εννοούμε πολλές φορές ουσιαστικά θεραπευτική επαφή. Υπάρχουν παιδιά που βρίσκονται σε μια φάση στην οποία δεν παίζουν. Εννοώ εδώ ότι δεν τους ενδιαφέρει κανένα αντικείμενο για να ασχοληθούν με αυτό. Ο Ορέστης είναι σε τέτοια φάση τώρα, και η Χαρούλα. Δεν ζητάνε τίποτα, δεν ανταποκρίνονται σε προτάσεις μας και καταλαβαίνω πως δεν είναι σωστό να τους ταρακουνήσω ώστε να γίνουν πιο δραστήριοι. Αφού επιδιώκουμε να εισπράττουν αποδοχή άνευ όρων από μας, αυτό θα πάρουν και αυτό σημαίνει ότι δεν είναι συνετό να επιμένουμε σε δράση.

Με τον Ορέστη ξαπλώνουμε πολύ. Μπορεί να φέρουμε μερικά αυτοκινητάκια κοντά μας, αλλά και χωρίς αυτά περνάμε υπέροχα. Θα αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό;
Ο Ορέστης χαμογελάει και μας κοιτάει στα μάτια πολύ συχνά. Επαφή υπάρχει και χωρίς δράση με παιχνίδι. Κάνουμε κάποιες κινήσεις με τα χέρια του, ή τρίβουμε το πόδι του, ή λέμε τραγουδάκι καθώς σηκώνω ένα ένα τα πόδια του. Αφού βλέπω το χαμόγελό του, και μου δίνει ξανά και ξανά το πόδι του για να το επαναλάβω, μου δείχνει πώς αυτό είναι αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Μπορεί να μην κάνουμε τίποτα συγκεκριμένα, αλλά εμείς είμαστε παρόντες μαζί του κάθε στιγμή. Η προσοχή που δέχεται από μας είναι πολύ θεραπευτική, η αίσθηση που εισπράττει ότι δεν έχουμε καμία απαίτηση και ότι περνάμε και εμείς υπέροχα μαζί του, είναι τόσο ευεργετικό για τον Ορέστη, που αυτό τον οδηγεί σε μια θετική εξέλιξη. Μόνο αγάπη, μόνο αποδοχή άνευ όρων. Όταν θέλει να παίζουμε με κάποιο παιχνίδι πάλι, θα γίνει αυτό ξανά με την ίδια χαρά και τον ίδιο ενθουσιασμό. Είναι η θετική ενέργεια μας, που κάνει καλό.

Κάπως έτσι ισχύει για τη Χαρούλα. Είναι και αυτή σε μια φάση παθητικότητας. Μόνο με το ζόρι θα την κατάφερνα να 'κάνει' κάτι και πιθανόν θα θύμωνε κιόλας.
Τη ρώτησα λοιπόν αν ήθελε να ανάψω κεράκια και ίνσενς και να βάλω ωραία μουσική και αφού μου είπε το ναι, περνούσαμε ολόκληρη ώρα ακούγοντας μουσική. Αυτό δεν σημαίνει ότι παρέμεινα αδρανής. Ήμουν σε εγρήγορση όλη την ώρα! Και η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα!
Τι έκανα λοιπόν; Κοιτούσα τα κεράκια μαζί της. Όταν εστιάζουμε κι οι δυό την προσοχή μας στο ίδιο πράγμα, αυτομάτως δημιουργείται κοινωνικότητα. Μερικές φορές έκλεινα κι εγώ τα μάτια μου για να απολαύσω τη στιγμή μαζί της καθώς και την μουσική. Της έδινα Reiki, τής έστελνα χρυσό φως και έπειτα είπα, για όλη την οικογένεια, μια προσευχή. Για αρκετή ώρα καθόμασταν και είχε η Χαρούλα το πόδια της επάνω στα δικά μου πόδια. Ήταν μια πολύ γεμάτη ώρα, με τρυφερότητα, αμοιβαιότητα και αγάπη.
Είδα το πρόσωπό της να αλλάξει: Εκεί που ήταν αρκετά σφιχτή όταν μπήκε μέσα, την είδα να χαμογελάει μερικές φορές και το πρόσωπό της άρχισε να λάμπει. Δεν αμφιβάλλω στιγμή ότι αυτή η ώρα ήταν τόσο για εκείνη όσο και για μένα πολύτιμη και θεραπευτική.

Ωφέλιμος είναι ο τρόπος που αναζητάμε επαφή με το παιδί. Εμείς κάνουμε την κάθε στιγμή πολύτιμη. Η στάση μας απέναντί του είναι το εργαλείο που βάζει τα θεμέλια για μια ουσιαστική σχέση αμοιβαιότητας. Δεν μπορώ να τονίσω αρκετά τη σημασία της αποδοχής άνευ όρων. Και τους τρόπους με τους οποίους εκφράζεται.