Μορφές αποδοχής

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν δύο μορφές αποδοχής.

Η μια είναι αυτή που δείχνουμε όταν βγάζουμε το παιδί βόλτα, ή σε καφετέρια. Είναι που δεν ντρεπόμαστε, και αποδεχόμαστε το παιδί με τις ιδιαιτερότητές του. Είναι που θεωρούμε πως η κοινωνία, ο κόσμος πρέπει να μην κρίνει άτομα με διαφορετικότητα. Προσπαθώ να διορθώνω το παιδί ώστε να το βοηθήσω να μάθει πώς να συμπεριφέρεται, επειδή εκείνο δεν ξέρει.

Η άλλη μορφή αποδοχής βρίσκεται σε άλλο επίπεδο. Είναι η αποδοχή που δείχνουμε στο παιδί όταν παίζουμε μαζί του όπως το χαίρεται εκείνο. Σεβόμαστε τις ιδιαιτερότητές του, χαιρόμαστε πραγματικά τη χαρά του, προκαλούμε μάλιστα το γέλιο του. Υπάρχει απλά η αίσθηση ότι το παιδί είναι αξιολάτρευτο και ότι εμείς περνάμε υπέροχα μαζί του, ό,τι και αν κάνει. Δεν χρειάζεται να το διορθώνω, γιατί είναι ήδη τέλειο. Το παιδί ξέρει τι χρειάζεται και κάνει πάντα ο,τι καλύτερο μπορεί. 

Θα χαρώ να λάβω τα σχόλια και τις σκέψεις σας για αυτό το θέμα!