Μια μητέρα μιλάει

Είμαι μητέρα μιας μικρής, χαριτωμένης δεσποινίδος.Το όνομα της είναι Ελεονόρα και είναι πέντε χρονών. Διαγνώστηκε με ήπια μορφή αυτισμού κάτι το οποίο με προβλημάτισε πολύ από την άλλη όμως έφτιαξε τη σχέση μου με τη κόρη μου. Επίσης άλλαξε πολύ το τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι και σε αυτό με βοήθησε πολύ η κυρία Μαρέικε. Τι να πω για αυτήν τη γυναίκα, για εμένα είναι ένας σωτήρας γιατί με έκανε να καταλάβω τη κόρη μου, να την αποδεχτώ έτσι ακριβώς όπως είναι, να την αγαπήσω ακόμη περισσότερο. Αν μαθαίνω κάτι από όλη αυτή την διαδικασία που περνάω είναι ότι δεν αρκεί να αποδεχτείς τη διαφορετικότητα του παιδιού σου αλλά να το εντάξεις στη ζωή σου, στη καθημερινότητα σου και αυτό ίσως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι όλης αυτής της διαφορετικότητας που ονομάζεται αυτισμός. Δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί την Ελεονόρα μου τόσο ευτυχισμένη όσο τη βλέπω όταν τη πηγαίνω στο κέντρο αυτισμού. Τα ματάκια της λάμπουν από χαρά, είναι 2-3 ώρες μέσα με τη κυρία Μαρέικε και τη Τώνια και δε σταματάει να χαμογελάει και να διασκεδάζει , να παίζει. Όταν τη βλέπω εκεί μέσα ξέρω ότι έκανα το καλύτερο που θα μπορούσα για τη Ελεονόρα, τηs πρόσφερα αυτό που ίσως είναι το μόνο που τελικά έχουν ανάγκη όλα τα παιδιά του κόσμου την αποδοχή. Μια τόσο μικρή λέξη που όμως σημαίνει τόσα πολλά. Αν όλοι οι γονείς σεβόμασταν και αποδεχόμασταν τη διαφορετικότητα των παιδιών μας πιστεύω ότι θα κάναμε πιο ευτυχισμένα τα παιδιά μας.