Ο λόγος ξανά

Ξανά το θέμα του λόγου.... Τόσο πολύ μας απασχολεί και είναι λογικό. Με το λόγο επικοινωνούμε και συνδεόμαστε με τον άλλον. Αλλά τα αυτιστικά παιδιά έχουν την ίδια ανάγκη;

Ευχόμαστε το παιδί να μιλάει και ασφαλώς θα ήταν βοηθητικό αν μπορεί έστω μονολεκτικά να μας πει τι θέλει. Και πολλά παιδιά κάποια στιγμή καταλαβαίνουν την χρησιμότητα του λόγου και αρχίζουν να λειτουργούν έτσι τότε. 

Πρέπει να σκεφτόμαστε καλά! Αν το παιδί ακόμα δεν μας δίνει σημασία, δεν μας κοιτάει στα μάτια, δεν ξέρει να παίζει με άλλον άνθρωπο και να τον χαρεί, πώς περιμένουμε να αναπτυχθεί ο λόγος;; Προέχουν όλα τα άλλα: ο τρόπος που μας χρειάζεται, ο τρόπος που μας χαίρεται, η χαρά του να συναναστρέφεται με έναν άνθρωπο, μια στοιχιώδης αμοιβαιότητα. Όταν αυτά έχουν γίνει, τότε ο λόγος συνήθως θα έρθει από μόνος του. Το να επιμένουμε στο λόγο και να παραβλέπουμε η όλη συμπεριφορά του παιδιού, είναι εντελώς εκτός θέματος. Είναι σαν να παραλείπουμε το δημοτικό σχολείο και στέλνουμε το παιδί κατευθείαν στο λύκειο. 

Αυτό που χρήζει αγωγή είναι η ανάπτυξη της κοινωνικότητας, της αμοιβαιότητας και επομένως η μείωση του εγωκεντρισμού. Είναι άδικο να νομίζουμε ότι αυτά δεν μπορεί να αποκτήσει. Θέλει επιμονή και ασφαλώς χρόνο. Δεν γίνεται μέσα σε δύο ή τρεις μήνες. Αλλά μετά από ένα χρόνο θεραπευτικού παιχνιδιού, όλοι οι γονείς παρατηρούν μεγάλες αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού τους. Και αυτό προκαλεί χαρά και αισιοδοξία, δύο συναισθήματα που είναι τόσο απαραίτητα για την πρόοδο του παιδιού!  Πιστέψτε στο παιδί σας, αποδέχεστε το έτσι όπως είναι, παίξτε μαζί του όπως χαίρεται εκείνο, και θα δείτε εξέλιξη.