Κατ’ οίκον υποστήριξη

Χτες επισκέφτηκα μια οικογένεια με δεκάχρονο παιδί, χαμηλής λειτουργηκότητας: επιληψία, καθυστέρηση, αυτιστικά στοιχεία. Χρόνια ολόκληρα τρέχουν στις διάφορες θεραπείες. Στο σπίτι η μητέρα δεν κατάφερνε να εφαρμόσει, ο,τι τις έδειχναν οι θεραπευτές, γιατί αλλιώς κάθεται το παιδί εκεί, αλλιώς στο σπίτι.

Αντιλήφθηκα και πάλι πόσο σημαντικό είναι να γίνονται επισκέψεις στο σπίτι! Πόση ανάγκη υπάρχει οι γονείς να ενημερώνονται για τις δυνατότητες των παιδιών τους.

Ξεκινήσαμε με ένα σύστημα επικοινωνίας. Δεν είναι ανάγκη το παιδί να τραβάει τα ρούχα των γονιών για να τους δείξει ότι θέλει κάτι να φάει. Μπορεί να μάθει (και μάλιστα μέσα σε πέντε λεπτά!) να δώσει ένα κουταλάκι, το οποίο σημαίνει: «Μαμά, θέλει κάτι να φάω!» Αυτό θα το επεκτείνουμε αργότερα με ένα ποτηράκι («μαμά, θέλω κάτι να πιω !») και με ένα κομμάτι πετσέτας («μαμά, θέλω μπάνιο!»).

Η διαδικασία έχει ασφαλώς να κάνει με επικοινωνία και αποτελεσματικότητα, αλλά αφορά εξίσου την αξία του παιδιού. Γιατί να στέκεται στο μπάνιο, περιμένοντας αν κάποιος τον βλέπει και έρθει να τον κάνει μπάνιο. Πόσο σημαντικό είναι το παιδί να μπορεί να επηρεάζει τον κόσμο του με έναν ευχάριστο και κοινωνικό τρόπο.

Με μερικές συναντήσεις μπορούμε να κάνουμε πολλή δουλειά. Ο γονιός χρειάζεται γνώση, εξάσκηση και εξήγηση για το πώς το βλέπει το ίδιο το παιδί. Ο σκοπός είναι ο ένας να χαίρεται τον άλλον και να υπάρχει αλληλεπίδραση που οδηγεί σε εξέλιξη, τόσο του γονιού, όσο του παιδιού.

Καλέστε με για να ξεκινήσουμε μερικές επισκέψεις κατ ‘οίκον, που θα σας ανακουφίζουν και θα σας δώσουν χαρά και αισιοδοξία.