Η συμμετοχή

Ξέρουμε ότι η συμμετοχή των γονέων παίζει ουσιαστικό ρόλο στην εξέλιξη και τη πρόοδο του παιδιού. Τί ακριβώς σημαίνει αυτό; Τί ζητάμε από τους γονείς; Παρατηρώ πως πολλές φορές είναι δύσκολο για τους γονείς να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους απέναντι στο παιδί. Διαπιστώνω πως αυτό έχει μεγάλη επίπτωση στην ταχύτητα με την οποία μαθαίνει κάτι καινούριο το παιδί.

Ασχολούμαι εδώ και πολλά χρόνια με την υποστήριξη γονέων. Δεν είναι εύκολο για τους γονείς να αντιληφθούν τί είναι σημαντικό και τί δεν είναι. Η συμμετοχή των γονίων δεν είναι μια δύσκολη δουλειά, που απαιτεί πολλές ώρες (αν και θα ήταν καλό αυτό, σε μορφή παιχνιδιού!). Δεν είναι εφικτό στις περισσότερες περιπτώσεις όμως. Χρειάζεται ο γονιός να εφαρμόζει σε καθημερινή βάση αυτό που επιδιώκουμε να μάθει το παιδί του. Όταν, για παράδειγμα, μαθαίνω στο παιδί να δείχνει, ο γονιός θα το βοηθήσει πολύ ζητώντας το αυτό από το παιδί με τον τρόπο που βλέπει ότι το παροντρύνουμε εμείς, κάθε φορά που το παιδί ζητάει κάτι. ΌΧΙ περισσότερο, ΌΧΙ όλη την ώρα, γιατί αυτό θα οδηγήσει μόνο σε αγανάκτηση και θυμό, τόσο στο παιδί όσο και στο γονιό το ίδιο. Δε χρειάζεται να το παρακάνουμε. Πρέπει να είναι λειτουργικό και χρήσιμο για το παιδί, να το βοηθήσει να πάρει πιο εύκολα αυτό που θέλει.
Όταν έμαθα τη χρήση των καρτών στον Σταμάτη, εκείνος έγινε πολύ επιδέξιος σ' αυτό. Εξήγησα στη μητέρα πώς να το εφαρμόζει στην καθημερινότητα, γιατί δεν οφελεί να ζητάει πατατάκια μόνο στο δωμάτιο παιχνιδιού. Ό,τι μαθαίνει εκεί, είναι για την καθημερινή ζωή του, για την επικοινωνία του για να μπορεί να φτάσει σε ένα υψηλότερο επίπεδο κοινωνικότητας.

Αυτό που ζητάμε από τους γονείς είναι περισσότερο να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στο παιδί και παράλληλα να εισάγουν μερικές τεχνικές στις καθημερινές πράξεις τους. Αν οι ρουτίνες στο σπίτι παραμένουν ίδιες, το παιδί γιατί να ενσωματώσει καινούριες συμπεριφορές; Ποτέ δε ζητάμε πολλά από το γονιό, μονάχα μία ή δύο πρακτικές. Όταν τις έχει εμπεδώσεi αυτές, τότε να πάμε παρακάτω. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα να ασχολείται όλη την ώρα με το παιδί του. Στο τέλος θα τα παρατήσει όλα, όπως έχω δει μερικές φορές. Αυτό το λίγο, ένας στόχος κάθε μέρα, είναι αρκετό για να προχωχωρήσει το παιδί ικανοποιητικά. Ο γονιός που βιώνει ότι ξέρει τί να κάνει για να βοηθήσει το παιδί του να εξελίσσεται, αρχίζει να γίνει πιο αισιόδοξος και χαρούμενος. Και αυτό είναι το ζητούμενο!