Η ροή

Πάλι είδαμε ένα δείγμα αποδοχής άνευ όρων σήμερα. Με επισκέφτηκε μια οικογένεια από Βουλγαρία με 13 χρ. αυτιστικό αγόρι χωρίς λόγο. Ήταν η πρώτη μας επαφή.
Δε χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αρχίσουμε να παίζουμε και να έχουμε ευχάριστη αλληλεπίδραση μαζί του, αν και δεν είχαμε την ίδια γλώσσα επικοινωνίας παρά μόνο τη μη λεκτική.
Παίζαμε με μπαλόνια, τα φουσκώναμε, κάναμε ήχους, τα ανταλλάζαμε, τα ξεφουσκώναμε και πάλι από την αρχή. Το παιδί ήταν πολύ χαρούμενο και χαμογελαστό. Η μητέρα μου έλεγε επανελλειμένα πόσο το παιδί με αγαπάει.
Κάποια στιγμή η μητέρα του είπε κάτι στα Βουλγαρικά και αμέσως εκείνος σταμάτησε να παίζει με το μπαλόνι, κόπηκε το χαμόγελο και η επαφή. Τη ρώτησα τί του είπε, και με απάντησε ότι του πρότεινε να παίξουμε κάτι άλλο.

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙΗΘΕΙ, ΠΩΣ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ. ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.

Σ' αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αναφέρουμε για ακόμα μια φορά για ποιο λόγο το παιδί αποσυνδέθηκε από το παιχνίδι μαζί μου. Εκείνος κατάλαβε ότι δεν είναι επιθυμητό να παίζουμε με αυτόν τον τρόπο, ενώ περνούσε υπέροχα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Από τα μάτια φαινόταν να αισθάνεται κάποια ανσαφάλεια.

Αν θέλουμε το παιδί να αποκτήσει κοινωνικότητα, δεν πρέπει να χάσουμε τη ροή του παιχνιδιού και της επαφής.

Ωστόσο ήταν συνολικά μι όμορφη εμπειρία τόσο για το παιδί όσο και για τη μητέρα, η οποία έδειξε να είναι πολύ πρόθυμη να ανακαλύψει και να υιοθετήσει μια νέα προσέγγιση στον τρόπο επικοινωνίας και στον τρόπο παιχνιδιού με το γιό της.