Η ιστορία του γιου μου

Ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος, διαγνώστηκε με αυτισμό στα δύο του χρόνια. Οι γνώσεις μας, γύρω από το θέμα του αυτισμού, ήταν πολύ περιορισμένες , για αυτό και αναζητούσαμε κάποιον ειδικό που θα μας κατευθύνει. Μέσω ενός γνωστού ενημερωθήκαμε για την Κ. M. Steeman Κοκκαλίδου και για την θεραπευτική μέθοδο που ακολουθεί. Από εκείνο το σημείο και μετά ξεκίνησε ο γολγοθάς, κοιτάξαμε τον αυτισμό στα μάτιά και τον αντιμετωπίσαμε.
Τον πρώτο χρόνο, πηγαίναμε στο κέντρο αυτισμού 3 φορές την εβδομάδα, και τους πρώτους οκτώ μήνες , είχα δημιουργήσει ένα χώρο στο σπίτι , για να παίζουμε και μαζί. Αυτή η διαδικασία ήταν πολύ δύσκολη, γιατι εκεί μέσα έρχεσαι αντιμέτωπος με το πρόβλημα, βλέπεις ότι το παιδί δεν σε κοιτάει καθόλου, δεν σε ψάχνει καν μέσα στο δωμάτιο, είναι προσκολημμένος στο δικό του παιχνίδι. Αυτά όλα, έξω από το δωμάτιο, φαίνονται πολύ πιο μικρά . Εκέινη την στιγμή , είχα αποφασίσει , ότι θα ακολουθήσω βήμα βήμα τις οδηγίες της Κ. M. Steeman Κοκκαλίδου, η οποία από την πρώτη στιγμή, μας είπε τα πράγματα όπως ήταν, δεν μας είχε χαιδέψει τα αυτιά, αλλά δεν χάσαμε την ελπίδα μας. Αυτόν τον χρόνο, οι αλλαγές ήταν πολύ μικρές , καθώς ήταν ανάγκη το παιδί να εξοικιωθεί πρώτα με αυτήν την μέθοδο. Ωστόσο, είχαμε την πρώτη βλεμματική μας επαφή την οποία δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Είμασταν μέσα στο δωμάτιο και με ενθουσιασμό μιμήθηκα το παιχνίδι του. Τότε γύρισε και με κοίταξε στα μάτια , ένιωσα την απορία , αλλά και την χαρά του , την αλληλεπίδραση μας στο 100%, για μια στιγμή.
Μέχρι τα 5 του χρόνια, οι θετικές αλλαγές γινόντουσαν πολύ αργά. Είχε αρχίσει να ζητάει αυτό που θέλει με το να λεει ναι ή όχι ή με το να το δείχνει. Μας έβαζε στο παιχνίδι του με το να του δίνουμε πράγματα ή με το να κάνουμε φούσκες που του άρεζε πολύ, ωστόσο, παρά τις αλλαγές το παιχνίδι ήταν πολύ στερεοτυπικό. Έπρεπε πρώτα να πλησιάσουμε το παιδί. Και το παιδί με αυτισμό μπορείς να το πλησιάσεις μόνο μέσω του παιχνιδιού. Όχι του παιχνιδιού , όπως το έχουμε στο μυαλό μας , αλλά με το να το ακολουθούμαι στο δικό του παιχνίδι , με την πλήρη αποδοχή του και με το να του δείχνουμε ότι περνάμε καλά με αυτό που κάνει. Ο σκοπός ήταν να μας επιτρέψει να μπούμε στο παιχνίδι του , να καταφέρουμε να μπούμε στο δικό του κόσμο και το πετύχαμε . Από εκείνο το σημείο και μετά άρχισε μια ανοδική πορεία. Ξεκινήσαμε ένα πολύωρο πρόγραμμα στο κέντρο αυτισμού . Οι αλλαγές ήταν πολύ σημαντικές και αυτό που με έκανε πιο πολύ χαρούμενη , είναι ότι ερχόντουσαν από τον ίδιο, από μέσα του. Ξεκίνησε να μιλάει, να λέει κάποιες φράσεις πιο καθαρά. Άρχισε σιγα σιγά να δέχεται προτάσεις από εμάς, να μπαίνει στο δικό μας παιχνίδι αυτός και όχι εμείς. Ξεκίνησε να μας μιμείται , να παίζει με περισσότερη φαντασία. Η βλεμματική επαφή και το χαμόγελο υπήρχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μας έψαχνε στο δωμάτιο, μας αγκάλιαζε , εξαίτιας της χαράς που του έδινε η αλληλεπίδραση μας. Στα 8 του χρόνια , έχει φτάσει πλέον σε σημείο να παίζει συμβολικό παιχνίδι, αμοιβαίο , με πολύ φαντασία. Πηγαίνει σε κανονικό σχολείο με παράλληλη στήριξη. Είναι πολύ κοινωνικός και δεν δημιουργούνται προβλήματα στις κοινωνικές του σχέσεις , αλλά ούτε και στην αυτοεξυπηρέτηση του.
Έχουμε αντιμετωπίσει τον αυτισμό και αυτό οφείλεται στο δεχτήκαμε το πρόβλημα , μόνο έτσι μπορείς να βοηθήσεις το παιδί. Καταλάβαμε τον κόσμο του, μπήκαμε σε αυτόν για να τραβήξουμε σιγα σιγα τον Κωνσταντίνο στον δικό μας κόσμο. Το πιο σημαντικό είναι να καταλάβει γιατί πρέπει να κάνει κάτι , όχι το πως. Σίγουρα θέλει πολύ υπομονή και πολύ κουράγιο να περάσεις όλη αυτή την διαδρομή. Αλλά από την εμπειρία μου, κατάλαβα , ότι άμα έχεις πολύ θετική ενέργεια, δεχτείς το παιδί σου και είσαι έτοιμος να μπεις στον κόσμο του , θα μπορέσει το παιδί να αντιμετωπίσει τον αυτισμό, ώστε να μπορέσει να ενταχθεί κοινωνικά και να είναι χαρούμενο στον δικό μας κόσμο.