Γεια σου Πόπη!

Πολλά πράγματα είναι περίπλοκα για τα αυτιστικά παιδιά, ειδικά στην επικοινωνία. Προχθές άκουσα πάλι ένα παράδειγμα. Η μητέρα ενός παιδιού, 2,5 χρ., ήθελε να χαιρετήσει τη λογοθεραπεύτριά του: "Γεια σου Πόπη", του είπε η μητέρα. Το παιδάκι είπε: "Γεια σου Κωνσταντίνε". Η μητέρα τον διόρθωσε, λέγοντας "όχι, η Πόπη είναι εκεί. Θα λες 'γεια σου Πόπη εσύ!" Και γελάγαμε λιγάκι για την αδυναμία του να επικοινωνεί. 

Θεωρώ ότι είναι μεγάλο λάθος να επιμένουμε να διορθώσουμε το παιδί συνέχεια. ΔΕΝ θα το μάθει έτσι, απλά μπερδεύεται περισσότερο. Δεν μπορούμε να μάθουμε εξισώσεις σε επίπεδο πανεπιστημίου, αν δεν ξέρουμε την προπαιδεία ακόμα! Από τη στιγμή που κάνει αυτό το 'λάθος' (που στα μάτια του δεν είναι λάθος, αλλά εντελώς λογικό!), πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν έχει αποκτήσει ακόμα αρκετή αμοιβαιότητα για να ξέρει τι να πει. Πρώτα πρέπει το παιδί να γίνει πιο κοινωνικό, και έπειτα θα καταλάβει πώς χαιρετιόμαστε.

Διορθώνοντας συνέχεια -φυσικά καλοπροαίρετο με σκοπό να το μάθει σωστά!- πετυχαίνουμε να το μπερδέψουμε πιο πολύ και επιπλέον του περνάμε το μήνυμα ότι δεν είναι καλό αυτό που κάνει. Δεν είναι αυτός ο δρόμος!!

Παίζοντας μαζί του, δίνοντας του κοινωνικότητα για να βιώνει, απλοποιώντας την επικοινωνία ώστε να αποκτήσει νόημα για το παιδί, όλα αυτά θα τα καταφέρει. Θα το καταλάβετε από μόνοι σας, που κάποια στιγμή θα χαιρετάει σωστά, χωρίς να το διορθώνουμε.

Έξ' άλλου, γιατί να μην είμαστε ευχαριστημένοι με ένα απλό 'γεια σου', χωρίς όνομα, ώστε να μην μπερδευτεί!!!