Η ευνοϊκή μονοτονία

Ο Σταύρος ήθελε να κάνουμε φούσκες για τρεις ολόκληρες ώρες. Η μητέρα του ανησυχούσε για την αποτελεσματικότητα τέτοιας μονότονης πράξης. Κάθε φορά που του πρότεινα κάτι άλλο όμως, ήταν αποφασισμένος: «Όχι! Φούσκες!» Αυτό κράτησε μερικούς μήνες. Ξαφνικά έχασε το ενδιαφέρον του για τις φούσκες και στράφηκε προς τα ζάρια. Αυτά μου προσέφεραν ακόμα περισσότερες δυνατότητες για επικοινωνία και παραλλαγές. Και στα ζάρια έμεινε μήνες, αλλά ο Σταύρος γιν σταθερά πιο ευέλικτος, πιο συνεργάσιμος, πιο κοινωνικό