Η δική μου εμπειρία στο κέντρο αυτισμού…

Η απόφαση μου να γίνω εθελόντρια στο Κέντρο Αυτισμού, προήλθε από την ανάγκη μου να δημιουργήσω μια γέφυρα επικοινωνίας, ανάμεσα σε μένα και στα άτομα με αυτισμό. Έχω ακούσει και έχω διαβάσει , πολλούς μεθόδους , αποτελεσματικούς και μη. Αλλά το θεραπευτικό παιχνίδι, ήταν μια μέθοδος θεραπείας που δεν είχα συναντήσει. Αναζητώντας, λοιπόν, κάποιον οργανισμό που ασχολείται με την θεραπεία ατόμων με αυτισμό, «έπεσα» στο κέντρο της κυρίας Στέεμαν –Κοκκαλίδου Μαρεικε. Τα σχόλια που άκουσα ήταν πολύ θετικά και ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε τα αποτελέσματα της μεθόδου που ακολουθεί.
Έτσι ξεκίνησα το ταξίδι μου ως εθελόντρια στο κέντρο αυτισμού.Μπαίνοντας μέσα , στον ειδικά διαμορφωμένο για τις θεραπείες χώρο, ένιωσα κάτι πολύ οικείο. Ήταν ένας ζεστός χώρος , όχι σαν κέντρο ή σαν ιατρείο ή σαν οτιδήποτε άλλο σκέφτεστε, αλλά σαν ένα σπίτι , φιλόξενο , γεμάτο θετική ενέργεια και ελπίδα. Ξεκίνησα να παρατηρώ την κυρία Μαρεικε , να παίζει με τον Κωστάκη. Αρχικά , δυσκολεύτηκα να καταλάβω τον σκοπό , έβλεπα, όμως έναν άνθρωπο να απολαμβάνει τόσο πολύ το παιχνίδι και ένα παιδί με αυτισμό να χαίρεται που βρίσκετε εκεί και που υπάρχει μέσα στο δωμάτιο, κάποιος να παίζει μαζί του, που τον καταλαβαίνει .
Στην πορεία των επισκέψεων μου και συζητώντας μαζί της, κατάλαβα όλη την λογική του θεραπευτικού παιχνιδιού . Είναι μια μέθοδος που βοηθά τα παιδιά με αυτισμό να μάθουν να επικοινωνούν με την διαφορά ότι ακολουθεί το μονοπάτι κατανόησης της συμπεριφοράς , των συναισθημάτων και κυρίως των αναγκών του παιδιού. Θέλουμε το παιδί να κάνει πράγματα επειδή τα θέλει και όχι επειδή πρέπει . Να απολαμβάνει την παρουσία μας και το παιχνίδι μας . Στην διάρκεια αυτού μικρές αντιδράσεις σε πράγματα που παρατηρεί , τρόποι να μπούμε διακριτικά στο παιχνίδι του , ένα τραγούδι , η επανάληψη δραστηριοτήτων που ξέρουμε ότι τις χαίρεται , η θετική διάθεση , μπορούν να δημιουργήσουν μια εναλλάξ επικοινωνία και να συνειδητοποιήσει το πόσο πιο ωραία μπορεί να γίνει μια στιγμή, όταν αλληλεπιδρά με κάποιον άλλο. Αυτό θέλουμε. Να το καταλάβει και όχι να του επιβάλουμε την παρουσία μας !
Και ξαφνικά, μια μέρα παρατηρούσα το παιχνίδι με την κυρία Μαρεικε, και ο Κωστάκης χαμογέλασε και όχι μόνο μια , ούτε δυο φορές , αναζήτησε τα μάτια της , αποδεικνύοντας ότι απολαμβάνει αυτήν την αλληλεπίδραση , ότι χαίρεται που είναι εκεί. Αυτή ήταν η ανταμοιβή. Το κατάλαβα και το ένοιωσα.
Αν μπορώ να σας διαβεβαιώσω για κάτι, είναι ότι είναι μια ευχάριστη διαδικασία . Αν αφεθούμε στο παιχνίδι , ακολουθώντας τις ανάγκες του παιδιού , θα δούμε το χαμόγελο , θα δούμε την αλληλεπίδραση. Όχι από την μια μέρα στην άλλη . θέλει χρόνο , θέλει υπομονή, θέλει συνέπεια και το σημαντικότερο είναι ότι θέλει θετικές σκέψεις. Γιατί την στενοχώρια, την απαισιοδοξία την καταλαβαίνει το παιδί και την ρουφάει πάνω του. Δείξτε του , λοιπόν, πόσο χαρούμενοι είστε που υπάρχει στην ζωή σας, ακολουθείστε τον τρόπο και τις συμβουλές της κυρίας Μαρεικε και η θετική αλληλεπίδραση και επικοινωνία θα έρθει . Και όταν έρθει θα είναι κάτι μόνιμο, γιατί το διάλεξε το ίδιο το παιδί , δεν του το επέβαλλε κανείς.
Ζυγιάρη Γεωργία