Αδυναμία επικοινωνίας

Όταν κάποιος δεν επικοινωνεί, το περιβάλλον τον αποκλείει πολλές φορές. Αυτό ισχύει για ανθρώπους που έχασαν το λόγο τους από εγκεφαλικό ή από Alzheimer, αλλά επίσης στα αυτιστικά παιδιά. Επειδή εμείς δεν ξέρουμε πως να επικοινωνήσουμε μαζί τους, ή μας κουράζει να σκεφτόμαστε τρόπους. Αλλά παράλληλα μας η αδυναμία τους για επικοινωνία μας προκαλεί την ιδέα ότι αυτό το άτομο δεν καταλαβαίνει. Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη σκέψη!

Πολύ συχνά μιλάμε για το παιδί όταν είναι κοντά μας και φυσικά το ακούει. Ακούει πως μιλάμε για τις ανησυχίες μας, τις απογοητεύσεις, τον θυμό, την κούραση, απελπισία. Σίγουρα ακούει τέτοιες κουβέντες πολύ περισσότερο από ακούει για τις επιτυχίες και τις χαρές. Το γεγονός ότι δεν μιλάει, δεν σημαίνει ότι δεν ακούει!!! Γιατί να προσπαθήσει;;;

Για ένα αυτιστικό παιδί να αποκτήσει λόγο είναι απαραίτητο να βιώνει την επιθυμία μας να επικοινωνήσουμε μαζί του και το πώς γίνεται. Πρέπει να συνειδητοποιόμαστε πως και εκείνο ΘΕΛΕΙ να το φερόμαστε ως ισότιμο. ΘΕΛΕΙ να είναι κοντά μας. Αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από μας, από τον τρόπο που το πλησιάζουμε.